เพิ่งได้อ่านข่าวที่ RS แจ้งความร้องทุกข์ดำเนินคดีละเมิดลิขสิทธิ์ “ผู้จ้างวาน” และ “ฟอร์ด-สบชัย ไกรยูรเสน” อดีตนักร้องชื่อดังในค่าย เอาเพลงตัวเอง”หยุดตรงนี้ที่เธอ” ไปร้องในงานแต่งงาน โดยไม่ได้รับอนุญาต รับค่าตอบแทน ชี้ทำบริษัทฯ เสียหาย ลั่นดำเนินคดีถึงที่สุด

ผมไม่วิจารณ์ว่าเรื่องนี้ใครผิดใครถูก แต่ทำให้นึกถึงเพลง “Hotel California” ของ Eagles เอามาก

เพลง Hotel California นี่ฮิตมากสมัยลุงยังเป็นจิ๊กโก๋อยู่ ความหมายของเพลงนี้เป็นการเสียดสีวงการดนตรีในยุคนั้น (70’s)

บทเริ่มต้นของเพลงพูดถึงการเดินทางของหนุ่มสาวในยุคแสวงหา
“On a dark desert highway, Cool wind in my hair…”

เข้าสู่วงการดนตรีที่ดูหอมหวนเย้ายวนใจ…เหมือนยาเสพติด (Colitas คือยอดกัญชา)
“Warm smell of colitas, Rising up through the air”

เข้าสู่ค่ายเพลงแล้วก็เหมือนการเต้นรำกับสาว บางครั้งก็น่าจดจำ บางครั้งก็เพื่อลืม
“How they dance in the courtyard Sweet summer sweat. Some dance to remember, some dance to forget”

วงการเพลงได้เข้าสู่ยุคของ “อุตสาหกรรมดนตรี” ทำให้จิตวิญญาณนั้นตายไปตั้งแต่ปี 1969 ซึ่งเป็นงานคอนเสิร์ท WoodStock ตรงนี้เล่นคำได้ดี เพราะใช้คำว่า “Spirit” ได้งดงามเอามาก
“Please bring me my wine, He said We haven’t had that spirit here since 1969”

สุดท้ายข้อสรุปของบทเพลงนี้คือ วงการธุรกิจดนตรี เปรียบเหมือน Hotel Califonia ที่ คุณจะเช็คเอ๊าท์ออกไปเมื่อไรก็ได้ แต่คุณไม่มีวันหนีไปจากมันได้
“You can check out any time you like, But you can never leave… ”

ฟอร์ด สบชัย ก็ตกอยู่ในสภาพนี้ แม้จะออกจากสังกัดของ RS แล้ว สัญญาทาสก็ยังคงติดตามหลอกหลอนเขาไปจนชั่วชีวิต….

แด่ Eagles, วงดนตรีในหัวใจ…