สมัยที่ NASA ส่งมนุษย์ไปดวงจันทร์ในปี พ.ศ. 2511 นั้น หนึ่งในอันตรายที่ทางหน่วยงานต้องเผชิญคือ หินอวกาศที่พุ่งลงมาเจาะชุดอวกาศหรืออุปกรณ์ต่างๆ​ ทั้งนี้​เนื่องจากดวงจันทร์​ไม่มีชั้นบรรยากาศ​คอยปกป้อวเหมือน​โลก​ของเรา

“โชคยังดีที่มนุษย์​อวกาศ​ในสมัยนั้นไม่ค่อยได้รับอันตราย​จากหินอวกาศ​ที่ว่านี้” บิล คุ้ก (Bill cooke)​ หัวหน้าแผนกสภาพแวดล้อมอุกกาบาตที่ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชลในอลาบามา กล่าว

“โอกาสที่นักบินอวกาศจะถูกหิน​อวกาศ​ขนาดมิลลิเมตรพุ่งชน เท่ากับ 1 ใน 1 ล้านต่อชั่วโมงต่อคน” บิล คุ้ก อธิบาย

NASA กำลังเตรียมโครงการอาร์ทิมิส​เพื่อส่งมนุษย์กลับไปยังดวงจันทร์ภายในปี พ.ศ.2568 และ มีโอกาสจะสร้างฐานที่มั่นบนนั้น การเข้าใจถึงความถี่ที่ดวงจันทร์​ของเราจะได้รับผลกระทบจากหิน​อวกาศ​ทุกขนาดจึงมีความสำคัญมากกว่าที่เคย

“ตัวเลขควาทถี่นั้นแบ่งตามขนาดของหินอวกาศ” ​ บิล คุ้ก เริ่มแจกแจง “หินอวกาศ​ที่เล็กกว่าระดับ​มิลลิเมตร​นั้นไม่อาจระบุปริมาณ​ให้ชัดเจนลงไปได้ มันอยู่ในช่วงตั้วแต่ 10 ตันไปจนถึง 1,000 ตัน”

“หินอวกาศ​ขนาดใหญ่ขึ้น การประมาณ​การ​ก็ง่ายขึ้น” บิลกล่าว “หิน​อวกาศ​ขนาด​ลูกปิงปองจะพุ่งชน​ดวงจันทร์​ประมาณ​ 100 ลูกต่อวัน หรือมากกว่า​ 33,000 ลูกต่อปี”

“แรงกระแทก​ของหินอวกาศ​ขนาดเล็ก​เท่าลูกปิงปองแต่ละลูก​นั้นพอๆกับระเบิดไดนาไมท์​หนัก 3.2 กิโลกรัม​เลยทีเดียว”

“หินอวกาศที่ใหญ่ขึ้นไปอีก จำพวก​ดาวเคราะห์​น้อย​ขนาดประมาณ 2 เมตรครึ่ง จะพุ่งเข้าชนดวงจันทร์ทุกๆ 4 ปี ต่อ 1 ลูก และแต่ละลูกจะมีแรงชนพอๆกับระเบิด​ทีเอ็นที​ขนาดมากถึง 900 ตัน”

“แต่เราไม่จำเป็น​ต้องเกิดความกลัวอะไรขนาดนั้น” บิล คุ้ก ย้ำ ” ดวงจันทร์มีพื้นที่ผิวประมาณ 38 ล้านตารางกิโลเมตร”

” ดังนั้นหากเราเลือกมองเฉพาะพื้นที่ 1 ตารางกิโลเมตร” บิล คุ้ก ทิ้งท้าย “ความถี่ที่หิน​อวกาศ​ขนาดเท่าลูกปิงปองจะเข้าขน จะอยู่​ที่พันปีหรือมากกว่านั้น”

ที่มา https://www.space.com/how-many-moon-meteorite-impacts