นักบินอวกาศ 1 หญิง 2 ชาย กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ หลังใช้ชีวิตในสถานีอวกาศนานกว่า 6 เดือน 

CHPF4wDWgAAVAmR

นักบินอวกาศจะนั่งอยู่ในท่านี้ แล้วจะถูกยกไปทั้งเก้าอี้ เนื่องจากยังเดินไม่ได้เพราะอยู่ในอวกาศนานๆกล้ามเนื้อจะยังไม่ทันปรับตัวกับแรงโน้มถ่วงโลก เครดิตภาพ Bill Ingalls / NASA

ยานโซยุส TMA-15M นำนักบินอวกาศ 3 นาย แยกตัวจากสถานีอวกาศเมื่อเวลา 17:20 และลงแตะพื้นในแลนดิ้งโซนที่คาซัคสถานโดยปลอดภัยเมื่อเวลา 20:44 วานนี้ (11 มิ.ย.58) ตามเวลาไทย

ขั้นตอนการกลับสู่โลกของโซยุสค่อนข้างจะมีแบบแผนตายตัวที่ใช้มานานหลายสิบปี เริ่มจากการ Undock หรือแยกตัวออกจากสถานีอวกาศ ติดเครื่องยนต์เพื่อปรับทิศทาง จากนั้นก็เข้าสู่วงโคจรรอบโลกโดยลดความเร็วลงทีละนิด การทำแบบนี้จะทำให้ความสูงของวงโคจรลดลดต่ำลง จากนั้นจะจุดจรวดเพื่อปรับองศาการเข้าสู่บรรยากาศ ถ้าองศาบางไปยานอาจกระเด็นหายไปในอวกาศ ถ้าหนาไปยานจะตกเร็วจนควบคุมไม่ได้

หลังขั้นตอนเหล่านี้ยานจะมาถึงจุดเหมาะสมในการฝ่าบรรยากาศโลกลงมา ตอนนี้ Orbital Module จะแยกตัวออกไปแล้วเข้าข้้นตอน Deorbit burn ที่ความสูง 140 กม จากพื้นโลก ขั้นตอนนี้กินเวลานาน 4:35 นาที เพื่อชะลอความเร็วอีกครั้ง ให้ยานมาถึงตำแหน่งที่เหมาะสม โดยจุดสุดท้ายที่อยู่นี้จะทำให้ยานสามารถลงมาตรงแลนดิ้งโซนในคาซัคสถานพอดี

soyuz-reentry-1grande

จากนั้น Service Module หรือส่วนที่เรียกว่า Instrument compartment จะแยกตัวออกไป เหลือ Descent Module หรือเรียกอีกอย่างว่า Re-Entry Module ซึ่งเป็นส่วนที่นักบินอวกาศอาศัยอยู่ภายใน ส่วนนี้ติดตั้งเกราะกันความร้อนเอาไว้เพื่อสู้กับการเผาไหม้ในชั้นบรรยากาศ ซึ่งจะเกิดในขั้นตอนต่อไป ระหว่างนี้ Descent Module จะลดความสูงลงอีก นักบินจะรู้สึกเหมือนมีค้อนใหญ่ๆทุบปังๆรอบยาน

ที่ความสูงราว 99.7 กม. จากพื้นโลก ในเวลาสองนาทีจากนี้  Descent Module จะฝ่าความร้อนสูงเป็นพันองศาลงมา การติดต่อกับภาคพื้นดินจะขาดหาย เนื่องจากรอบตัวยานห่อหุ้มด้วยพลาสมาของอากาศที่ร้อนจัด นักบินอวกาศจะเห็นแสงสว่างมากเข้ามาทางหน้าต่างยานแม้กระจกหน้าต่างจะเคลือบสารกันแสงไว้ก็ตาม

0OCdPLsCHO5bySWsAAm0Lb

เมื่อพ้นจากความร้อนสูง การติดต่อสื่อสารกับภาคพื้นดินจะกลับมาอีกครั้ง ณ จุดนี นักบินอวกาศจะรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง ร่างกายจะหนักอึ้งด้วยไปด้วยแรงเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันมานาน นั่นคือ “แรงโน้มถวง” ซึ่งพวกเราบนพื้นโลกที่เคยชินกับแรงนี้จะนึกไม่ออกว่าความรู้สึกนี้เป็นยังไง

ณ ตอนนี้ Descent Module จะกางร่มชะลอความเร็วชุดแรก ร่มตัวนี้ช่วยปรับทิศทางของยาน เมื่อทิศทางเป็นไปตามต้องการ ยานจะกางร่มชะลอความเร็วชุดที่สอง เพื่อลดความเร็วในการลงกระทบพื้น รอจนถึงความสูงราว 10 กม. ก็จะติดเครื่องยนต์ retrorocket เพื่อลดความเร็วให้เหลือเกือบศูนย์ และลงแตะพื้น

หลังลงแตะพื้น สิ่งสุดท้ายที่นักบินอวกาศต้องทำคือรีบสั่งปลดร่มชูชีพออกจากยาน เนื่องจากลมในพื้นที่จอดอาจแรงมากจนเกิดปัญหายานถูกลากไปบนพื้น

หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่ภาคพื้นจะมาเปิดประตู แล้วช่วยกัน “หาม” นักบินอวกาศที่ร่างกายอ่อนเปลี้ยเพราะยังปรับตัวกับแรงโน้มถวงไม่ได้ นั่งไม่ได้ ยืนไม่ได้ ออกมาจากยาน แล้วนำพวกเขาไปวางจัดท่าบนเก้าอี้เพื่อถ่ายภาพทำข่าวต่อไป

นักบินอวกาศทั้ง 3 ของเที่ยวบินนี้คือ ผู้บังคับการบิน เทอรี เวิรทส์  (Terry Virts) จากองค์การนาซา วิศวกรการบิน แอนตัน ชกาเพียรอฟ (Anton Shkaplerov) จากองค์การรอสคอสมอส ของรัสเซีย และดาวเด่น ซามานตา คริสโตโฟเรตตี นักบินอวกาศหญิงคนแรกของประเทศอิตาลี ที่นอกจากได้ซดกาแฟเอสเพรสโซด้วยถ้วยกาแฟไร้แรงโน้มถ่วงเป็นครั้งแรกของโลกแล้ว เธอยังทำสถิติเป็นนักบินอวกาศหญิงที่อยู่ในอวกาศนานที่สุดในโลกด้วย คือนานถึง 199 วัน

เรียบเรียงโดย @MrVop
อ้างอิง http://www.spaceflightinsider.com/missions/iss/expedition-43-crew-returns-to-earth/
คลิปอธิบายการลงจอดของโซยุส https://www.youtube.com/watch?v=-l7MM9yoxII