ธุรกิจที่จัดในข่าย Creative Economy ได้แก่ ภาพยนตร์, ดนตรี, ซอฟต์แวร์ และ เกม มีลักษณะที่เหมือนกันคือ เกิดจากจินตนาการ, ความคิดสร้างสรรค์ และใช้เวลาปั้นแต่งจนได้ product สำเร็จออกมา แล้วจึงจะสามารถนำออกขายได้

และที่สำคัญคือกระบวนการสร้างและปั้นแต่งจนสำเร็จนั้น ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล ทั้ง เงิน, คน, และเวลา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต้องใช้คนชั้นเยี่ยม จึงจะได้งานพวกนี้ออกมาดี

ธุรกิจเหล่านี้จึงเป็นธุรกิจที่มีความเสี่ยงสูง ต้องลงทุนลงแรงลงเวลา ไปก่อน ทำเสร็จแล้ว อาจจะขายดีหรือไม่ดี ก็ยังมีปัจจัยอีกมากมาย ภาพยนตร์ชั้นดี ไม่ทำเงินก็มากมาย เกมสุดยอดเทพจุติมาเกิด เจ๊งไปก็เยอะ…

เราจึงถือกันว่าธุรกิจพวกนี้ High Risk, High Return เสียงมากได้มาก ได้ก็กำไรงาม เจ๊งก็เจ๊งหนัก คนที่ทำอาชีพพวกนี้ ต้องรักความเสี่ยง และกล้าได้กล้าเสีย เชื่อและมั่นใจในความฝันของตัวเอง แล้วก็ดื้อรั้นดึงดันทำมันจนเสร็จ ไม่ฟังใคร ส่วนใหญ่ลงความเห็นว่า “มันบ้า”

เรื่องนี้เป็นเรื่องอธิบายให้คนนอกวงการเข้าใจได้เป็นเรื่องยาก ส่วนใหญ่แล้วอยากได้ของดี ราคาถูก และเสร็จเร็วๆ ซึ่งสามอย่างนี้เป็นสิ่งที่อยู่ร่วมกันไม่ได้

คุณภาพดี, ราคาถูก, เสร็จเร็ว…. เอ็งต้องเลือกเอาแค่สองอย่าง สามอย่างไม่ขายเว้ย

ลูกค้าโปรดดูกราฟประกอบ…