เวลาคนเรามองวิว ดวงตาเราจะมองไปได้ระยะไกลเท่าไร ก็ขึ้นอยู่กับความสูงวัดจากพื้นถึงดวงตา เช่นถ้าเรายืนบนพื้น ให้ดวงตาเราสูงจากพื้นราว 1.7 เมตร ระยะทางที่เราจะมองเห็นได้ไกลที่สุดนั่นคือไม่เกิน 4.7 กิโลเมตร และตรงนั้นก็คือเส้นขอบฟ้า (ลองไปคำนวนเล่นๆใน ลิงค์นี้) ที่เป็นแบบนี้เพราะโลกเรามันกลม ส่วนโค้งของโลกมันเลยบังไม่ให้เห็นไปไกลกว่านั้น

แต่ถ้าสมุมติเราไปอยู่ในที่สูงมากๆ และเป็นคืนที่มืดสนิท ตาเราอาจมองเห็นแสงเทียนจากระยะไกลได้ถึง 48 กิโลเมตร

หากเงยหน้ามองฟ้ายามค่ำคืน (ยามกลางวันคงไม่พูดถึงเพราะที่ไกลที่สุดที่เห็นก็คือดวงอาทิตย์ที่ระยะ 150,000,000 กิโลเมตร) ระยะไกลที่สุดที่ตาคนจะมองเห็นถ้าจะว่ากันจริงๆจะไกลถึง 2.5 ล้านปีแสงเลยทีเดียว (23,651,826,000,000,000,000 กิโลเมตร) เพราะนั่นคือระยะของกาแล็กซีแอนโดรเมดา ซึ่งเป็นกาแล็กซีเพื่อนบ้านของเรา เป็นอะไรที่มนุษย์เรามองเห็นได้ไกลที่สุดด้วยตาเปล่า แต่เห็นเป็นรอยจางๆคล้ายดาวเล็กๆดวงนึงนะ ทั้งที่จริงมีดาวฤกษ์อยู่ในกาแล็กซีนั้นถึงราว 1 ล้านล้านดวง

การที่ตาคนเราจะมองได้ไกลแค่ไหนขึ้นอยู่ที่จำนวนอนุภาคโฟตอนจากวัตถุนั้นๆมาตกกระทบ ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ลองนับดูก็พบว่าอย่างน้อยที่สุดต้องมี 54 ถึง 148 โฟตอนตาคนเราจึงจะเห็นเป็นรูปร่างขึ้นมาได้ ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของเรตินาของแต่ละคนอีกด้วย

อ้างอิง http://www.livescience.com/33895-human-eye.html
http://www.narit.or.th/index.php/astronomy-article/2450-andromeda-article
เรียบเรียงโดย @MrVop