อวกาศคือที่ที่ซึ่งไร้อากาศ ดาวเทียมทุกดวงที่โคจรอยู่รอบโลกจึงต้องพกเชื้อเพลิงติตตัวไปด้วยพื่อใช้ในการจุดระเบิดเครื่องยนต์จรวดที่ติดตั้งไว้ให้เกิดแรงผลักให้ความเร็วเปลี่ยนแปลงเพื่อเพิ่มหรือลดระดับความสูงจากผิวโลก

แต่จริงๆแล้ว ณ รอยต่อของชั้นบรรยากาศชั้นนอกสุดยังไม่ใช่เป็นที่ๆไร้อากาศอย่างสิ้นเชิง เพียงแต่มีอากาศเบาบางมากๆเท่านั้น หมายถึงอย่างน้อยก็ยังมีโมเลกุลของอากาศอยู่บ้าง และนี่เองคือทีมาของแนวคิดในการสร้าง “ดาวเทียมที่หายใจได้” ขึ้นมา

air-ion-thruster

หลักการคือการสูบอากาศเข้ามาแล้วทำให้ร้อนขึ้นด้วยไฟฟ้าแล้วก็ปล่อยออกไปง่ายๆไม่ซับซ้อน อิเล็คตรอนจากจากไฟฟ้าที่ปล่อยเข้าไปจะทำปฏิกิริยากับโมเลกุลอากาศเกิดเป็นแรงผลักไอออนที่แม้จะเบาแต่ก็พอจะวัดค่าได้ นั้นคือจะได้ความเร็วตกอยู่ประมาณ 8 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ถือว่าน้อยมากไม่พอจะใช้ปรับความเร็วดาวเทียม แต่ก็มีแนวคิดจะใช้ประโยชน์จากหลักการนี้ นั่นคือนำไปใช้ในดาวเคราะห์ที่มีอากาศเบาบางอย่าวดาวอังคาร ก็เป็นการประหยัดไม่ต้องขนเชื้อเพลิงปริมาณมากไปจากโลก

ผลการทดลองด้วยเครื่องทรัสเตอร์ต้นแบบในห้องแล็ปสูญญากาศประ้ทศอิตาลีปรากฏว่าเครื่องทำงานได้ดี ถ้าเป็นแบบนี้จริงก็มีลุ้นในการพัฒนาเครื่องยนต์นี้ต่อไป

อ้างอิง http://blogs.discovermagazine.com/d-brief/2018/03/07/satellites-run-on-air/#.WqfJ0Vpubct
เรียบเรียงโดย @MrVop