ด้วยเทคโนโลยีทุกวันนี้ การเดินทางไปดาวดวงอื่นให้สำเร็จในชาติเดียว อาจเป็นแค่ความฝัน
alpha_t

ดาวอื่นในบทความนี้ แน่นอน เราหมายถึงดาวฤกษ์ดวงอื่น  ไม่ใช่ดาวเคราะห์แบบดาวอังคาร ที่มนุษย์เราเดินทางไปสำรวจมาหลายสิบรอบแล้ว

แค่ดาวฤกษ์ดวงที่ใกล้ที่สุด เราก็ไม่อาจไปถึงในชาติเดียวแล้ว (ลองตซะว่า 1 ชาติคือ 70 ปี)

ดาวฤกษ์ดวงที่ใกล้โลกที่สุด เป็นกลุ่มดาว 3 ดวง (ลูกศรชี้ในภาพบน) จะปรากฏให้เห็นในขั้วฟ้าใต้ มันคือระบบดาวอัลฟาเซนทอรี ที่มีดาวฤกษ์ 3 ดวง คืออัลฟา บีตา และพร็อกซิมา

ดวงที่ใกล้โลกสุดคือพร็อกซิมาเซนทอรี  ห่างออกไปราว 39,900,000,000,000 กิโลเมตร

เดินทางด้วยความเร็วของยานวอยเอจเจอร์ 1 ที่ 62,280 กิโลเมตร/ชั่วโมง ต้องใช้เวลาถึงราว 73,000 ปี

73,000 ปี! ถ้าหารด้วยชาติละ 70 ก็ตกราวๆ 1,042 ชาติ คือตายแล้วเกิดใหม่เป็นพันชาติยังไปไม่ถึงดาวฤกษ์ดวงที่ใกล้โลกที่สุดเลย

สมมุติใช้วิธีการโคลนนิ่ง มนุษย์อวกาศในยานจะตายๆเกิดๆเป็นพันๆรอบกว่าจะไปถึง และถึงจะสืบทอดความทรงจำกันได้ ผู้คนในโลกก็น่าจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้วกว่าข้อความแรกที่เดินทางด้วยความเร็วแสงจะส่งกลับมาจากที่นั่น (แสงต้องเดินทาง 4.22 ปีระหว่างโลกและดาวนี้)

และก็ไม่รู้จะไปทำไมด้วย เพราะแถวๆระบบดาวนี้ไม่น่าสนใจอะไร ระบบดาวที่มีดาวเคราะห์คล้ายโลกแบบที่เรียกว่าน่าจะเกิดสิ่งมีชีวิตได้อย่าง Kepler-438b นั้นอยู่ห่างจากนี้ออกไปอีกเป็น 100 เท่า (470 ปีแสง)

คิดดูสิว่าจักรวาลกว้างใหญ่ขนาดไหน และมนุษย์เราเล็กจ้อยประมานไหน

อ้างอิง http://imagine.gsfc.nasa.gov/features/cosmic/nearest_star_info.html

เรียบเรียงโดย @MrVop